۲۳ ذی القعده روز زیارتی امام رضا علیه السلام

با حمایت مالی/معنوی از خاکریزفرهنگی وارثین در ترویج فرهنگ ناب ایرانی-اسلامی و مقابله جدی با تهاجم فرهنگی سهیم شوید. چند مورد از روش های حمایت معنوی: - مراجعه روزانه به تارنمای خاکریز و مطالعه چند مورد از مقالات - معرفی خاکریزبه دوستان - انتشار مقالات در شبکه های اجتماعی
در قطعه‌ای از بهشت، مکانی که مزین به نام سلطان سریر ارتضا، حضرت ابوالحسن الرضا(ع) است، می‌توان جلوه «یا من یعطی الکثیر بالقلیل» را به دیده دل دید و با گوش جان شنید. دست ‌هایی را می بینی که در فرازند و حاجت از معبود می ‌خواهند، در خانه ولی او و زائرانی که عشق را زیر لب زمزمه می‌ کنند و پلک پلک اشک می ریزند بر غریبی امام رئوفی که در غربت توس و دور از نورچشمش، زهر ستم را نوشید و رخت از این جهان دون بربست؛ بیست و سه ذی القعده، روز مخصوص زیارت امام رضا علیه السلام است.

این‌جا آسمان مهربان ‌تر است؛ انگار در و دیوار لبخند می‌ زند به زائر تازه از راه رسیده ‌ای که آمده است تا «سنگ سراچه دل» را با آب دیده بشوید. وقتی از باب الجوادت می ‌گذرم، موجی از معنویت وجودم را فرا می‌ گیرد؛ گویی در لحظه ‌لحظه این حضور، می ‌توان خدا را بیشتر و بهتر احساس کرد؛ حضور در فضایی که معطر است به عطر صلوات بر محمد و آل ‌محمد. این‌جا، در قطعه‌ای از بهشت، مکانی که مزین به نام سلطان سریر ارتضا، حضرت ابوالحسن امام رضا علیه السلام است، می‌توان جلوه «یا من یعطی الکثیر بالقلیل» را به دیده دل دید و با گوش جان شنید. دست ‌هایی را می بینی که در فرازند و حاجت از معبود می ‌خواهند، در خانه ولی او و زائرانی که عشق را زیر لب زمزمه می‌ کنند و پلک پلک اشک می ریزند بر غریبی امام رئوفی که در غربت توس و دور از نورچشمش، زهر ستم را نوشید و رخت از این جهان دون بربست؛ بیست وسه ذی القعده، روز مخصوص زیارت امام رضا علیه السلام

حتما بخوانید:   سجده واجب قرآن

سالک طریق دلدادگی

زیارت را باید با پاکی تن آغاز کرد؛ غسل زیارتی یا وضویی از سر اخلاص و بعد، آرام گام برداشت به سوی بارگاه دوست. از ذکر اما، نباید غافل شد؛ زائری که سالک کوی عشق است، باید درس عشق را مرور کند با کلمه توحید: لااله‌الاا… . باید بر این ذکر عظیم، تسبیح و تحمید را هم افزود؛ سبحان‌ا… و الحمدلله؛ پاک و منزه است خداوند یکتا، پروردگار بزرگی که هر حمد و ستایشی، تنها مخصوص اوست. در هر گامی باید چنین گفت و دل قوی داشت به ذکری که «ابن قولویه» در کتاب شریف «کامل‌الزیارات» آورده است. اما زائر نباید ذکر را تنها بر زبان جاری کند که جایگاه حقیقی ذکر، قلب مؤمن است؛ باید یگانگی خداوند را، نه فقط با زبان که با تمام اعضا و جوارح فریاد زد و او را به پاکی و بی ‌همتایی، ستود. وقتی چشمان تان به گنبد سراسر نورِ غریب خراسان افتاد؛ هنگامی که طنین بال کبوتران حرم با زمزمه عارفانه هزاران دل داده درآمیخت و گوشتان را نوازش داد، به یاد کسانی باشید که دلشان به صحن و سرای ضامن آهو پر می ‌کشد، اما جسم دنیوی‌ شان را یارای طی طریق برای وصال معشوق نیست. به یاد پدران و مادرانی باشید که بودند و رفتند و سلامت والدینی را بخواهید که هنوز، سایه مهر و لطف شان، بر سر فرزندان باقی است؛ اما گل سر سبد آفرینش، مهدیِ فاطمه (عج)، در رأس حوائج هر زائری است که در حرم عشق، بار می ‌یابد.

اذن ورود

هنگامی که زائر، به دروازه حرم مطهر امام‌ رضا علیه السلام رسید، باید بایستد و اذن ورود را بخواند؛ اذنی که مطلعش، ستایش خدا و محتوایش، درخواست اجازه از حضرت حق، رسول‌ گرامی (ص) و اولیای آن حضرت، برای ورود به بارگاه منور رضوی است. اکنون، دل زائر برای زیارت آماده است و روح او را، ظرفیتی است برای پذیرش معرفت؛ چرا که در ابتدای ورود، جان را به بیان این عبارات صیقل داده‌است که:«أَللَّهُمَّ إِنّی أَعْتَقِدُ حُرْمَهَ صاحِب هذَا الْمَشْهَد الشَّریفِ فی غَیْبَتِهِ کَما أَعْتَقِدُها فی حَضْرَتِهِ ، وَأَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَکَ وَخُلَفاءَکَ عَلَیْهِمُ السَّلامُ‏ أَحْیاءٌ، عِنْدَکَ یُرْزَقُونَ، یَرَوْنَ مَقامی، وَیَسْمَعُونَ کَلامی، وَیَرُدُّونَ ‏سَلامی، وَأَنَّکَ حَجَبْتَ عَنْ سَمْعی کَلامَهُمْ، وَفَتَحْتَ بابَ فَهْمی بلَذیذ مُناجاتِهِمْ؛ بار خدایا! من به حرمت صاحب این مشهد شریف معتقدم، همان‌ گونه که در حضور او، به آن باور دارم. می‌دانم که رسول تو و جانشینانش – که درود بر آن ها باد – زنده ‌اند و نزد تو روزی می خورند، جایگاه مرا می بینند و صدایم را می ‌شنوند و سلام مرا پاسخ می ‌دهند و این تویی که گوشم را از شنیدن کلام آن ها، بازداشته و [در عوض] باب درک لذت گفت‌وگو با آن بزرگان را به رویم باز گذاشته ‌ای.»

حتما بخوانید:   دانلود مداحی شهادت مسلم ابن عقیل

سلامِ عاشقِ عارف

با خواندن اذن ورود و معرفت یافتن به جایگاه امام رئوف امام رضا علیه السلام ، هنگام زیارت فرا می ‌رسد. برای آنان‌که راهی دراز را تا مشهد الرضا (ع) آمده ‌اند، شیرینی این لحظه، بیش از دیگران قابل درک است. حال باید شهادت داد؛ باید شهادت داد که خدا یکی است و محمد(ص)، رسول او و جانشینان برحقش، اولیای خدای یکتا هستند. این شهادت، مطلع زیارت نامه ‌ای است که زائر با خواندن آن، فقط بهره معنوی نمی‌ برد و تنها شوری دل ‌انگیز، وجودش را فرا نمی‌ گیرد؛ زائر با خواندن زیارت نامه ‌ای که به دست دارد، آگاهی و شعور را هم می ‌یابد. آگاهی از منظومه اعتقادی شیعه و یادآوری جایگاه و مقام والای امامت و ولایت در آموزه ‌های اهل‌بیت (ع) هم، پاداش زائری است که می‌ خواند: «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا حُجَّهَ ا… السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا وَلِیَّ ا… السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا نُورَ ا… فِی ظُلُمَاتِ الْأَرْضِ السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا عَمُودَ الدّینِ؛ درود بر تو ای حجّت خدا، درود بر تو ای ولّی خدا، درود بر تو ای نور خدا در تاریکی‌ های زمین، درود بر تو ای ستون دین»  و این عهد نامه ‌ای ‌است که به زائر یادآوری می ‌کند: آن‌که به پابوس او آمده ‌ای، آن‌که به امید زیارتش شهر به شهر و وادی به وادی را پیموده ‌ای، وارث همان ولایتی است که از حضرت آدم (ع) تا حضرت خاتم (ص) و جانشینان بر حق آن حضرت، همه صاحب آن بوده ‌اند.

 

منبع: hawzah.net

پاسخ دهید

بالا
CLOSE
CLOSE

قبل از همه مقالات وبسایت را بخوانید . . .

مطمئنا برای شما هرزنامه نخواهیم فرستاد!

باتشکر، عضویت شما انجام شد

ورود شما را به جمع اعضاء خبرنامه وبسایت تبریک عرض می کنیم!

حمایت مالی